رد پای غربت
 |
|
 |
ستاره
من چرا ستاره آرزو کنم ؟
شب من تاریک است .
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر کن ای شیرینم
که سحر نزدیک است
غم بیامیخته با رنگ شبم
شاخه ها پژمرده
صخره ها افسرده
دل من غمگین است
من چرا ستاره آرزو کنم ؟
شب من تاریک است
خیره می انگارم ُ رنگ های خیالی را
من غریبانه به این خوشبختی مینگرم
لیک از ژرفای دریا بی خبرم
بی خبر ُ از فریب فرداها
پشت این پنجره ستاره میلرزد
پشت این پنجره یک مجهول
نگران من و تُست
من چرا ستاره آرزو کنم ؟
دوستت دارم
همیشه واسه کسی بخند
که میدونی به خاطر تو
شاد می شه
همیشه
که میدونی وقتی غصه
داری و اشک می ریزی
برات اشک می ریزه
برای کسی غصه بخور
که برات غصه میخوره
و
در آخر عاشق کسی شو
که بدونی عاشقته همیشه
ایستگاه عشق
کنار ایستگاه اتوبوس زندگی نشسته بودیم
به ساعت نگاه می کنیم
عقربه ها می دوند
تیک ... تاک ... تیک ... تاک ...
وای ببینم چقدر بلیط دارم؟
نکند کم باش؟
اتوبوس رسید سوار می شوم ...
شلوغ است مثل همشه
حرکت می کنیم ...
خستگی ها خوب آلودم می کند
وای نکند از مقصد بگذرم ...
چرا چشمانم بسته می شود؟
وای خدای من ...
می ترسم ... می ترسم ... می ترسم
اما نه !
چرا بترسم وقتی سحر خانومی هست
سحر فراز و نشیبهای جاده را آسان می کند
پلکهایم سنگین می شود
وای خدای من ...
بهشت یا جهنم ؟
چه میگویم؟
هنوز در این افکار غرق بودم که چه کسی مرا نجات خواهد داد
ناگهان صدایی می گوید ایستگاه آخر ... ایستگاه آخر
کسی بر شانه ام زد
او کیست برگشتم و دیدم کسی اومده منو ببره بهشت
بله اون سحره که داره منو صدا می زنم
لطفاْ پیاده شوید!
این متن با تمام محتویاتش تقدیم به نامزدم
آخرین مطالب